spiritual psychosis

[beata]

Kiedy wiadomo, że ktoś przechodzi wzrost duchowy, a kiedy popada w psychozę spirytualną/ego spirytualne?

[Flavia]

Karty, które pojawiły się w polu tego pytania: · Good Intentions · Assistance without Interference · Equal Value Philosophy · Alone Time · Community
______

Zdarza się, że to, co z zewnątrz brzmi jak rozwój duchowy, wewnątrz działa zupełnie inaczej. Język bywa podobny, ale kierunek ruchu już nie.
Pole nie rysuje tu ostrej granicy ani jednego sygnału ostrzegawczego. Zamiast tego pokazuje kilka prostych jakości, które razem zaczynają coś wyraźnie różnicować.

Pierwszy z nich to intencja, ale nie deklarowana — tylko sprawdzana w czasie.
Good Intentions same w sobie nie są wystarczające. Wzrost duchowy to proces, w którym intencja staje się coraz bardziej pokorna, coraz mniej absolutna.
Człowiek dopuszcza możliwość błędu, korekty, zmiany zdania.
W psychozie spirytualnej intencja twardnieje: „wiem”, „widzę więcej”, „inni nie rozumieją”.
Nie chodzi o to, co ktoś mówi — tylko czy jego obraz świata może się poruszyć.

Drugi wskaźnik to stosunek do wpływu.
Assistance Without Interference bardzo jasno rozróżnia te dwa stany.
Wzrost duchowy prowadzi do większej ostrożności w oddziaływaniu na innych. Pojawia się świadomość granic: to jest moje doświadczenie, nie twoje.
Psychoza spirytualna przeciwnie — niesie przymus „pomagania”, „uświadamiania”, „otwierania oczu”.
Im więcej potrzeby ingerencji, tym mniej integracji.

Trzeci element to równość wartości.
Equal Value Philosophy pokazuje coś bardzo prostego:
w zdrowym wzroście duchowym znika hierarchia „bardziej i mniej przebudzonych”.
Nie ma lepszych i gorszych poziomów istnienia. Jest różnorodność doświadczeń.
Ego spirytualne zawsze buduje ukrytą drabinę — nawet jeśli mówi językiem miłości i jedności.

Czwarty wskaźnik to samotność.
Alone Time w procesie wzrostu jest fazą integracji. Ciszą, w której coś się układa, a nie rozpada.
W psychozie spirytualnej samotność staje się izolacją: świat „nie nadąża”, „nie jest gotowy”, „odrzuca prawdę”.
Różnica nie leży w byciu samemu — tylko w zdolności powrotu.

I wreszcie piąty element: relacja ze wspólnotą.
Community nie oznacza przynależności do grupy duchowej ani zgody z innymi.
Oznacza zdolność bycia w relacji bez potrzeby dominacji.
Wzrost duchowy pogłębia empatię, urealnia kontakt, upraszcza język.
Psychoza spirytualna rozrywa więzi albo ustawia je na zasadzie „ja wiem, wy nie”.

Pole mówi coś bardzo prostego:
Nie rozpoznajemy wzrostu duchowego po wizjach, przekazach ani słowach.
Rozpoznajemy go po tym, czy ktoś:
— staje się bardziej miękki czy bardziej sztywny,
— bardziej uważny czy bardziej pewny siebie,
— bardziej w relacji czy bardziej ponad nią.
To nie jest linia idealna.
To raczej kierunek ruchu.

I być może najważniejsze:
wzrost duchowy zawsze zwiększa zdolność do bycia człowiekiem.
Nie do bycia kimś „ponad”, tylko bardziej w środku życia.

Pole nie osądza.
Ale bardzo wyraźnie pokazuje różnicę.

[Autor]

Wpisy